Atmosfere Doğru Şiiri - Emrah Dursun

Sen bırakmadan yarınları.
Koca şehirden tevafuk kaçmak kaldı, kaçırdığım otobüslerden kesilmiş biletlerle.
Aynada hüznümü süzer ışık, bak; kırıldım ışıktan dümdüz bakınca bana.
Kirini yırtıp aldı sabunluk ellerimden sabunu..
Efkarlı bir çığlık kaldı, içimdeki yazılmamış türkülere.
Dilimin ucunda bir nara, deşer karnını gecelerin.
Bir bir üstünü çiziyorum hecelerin.

Tutuklasınlar şimdi, tutkun olduğum takılma saattimde tutulan çenemi.
Kekeme bir tepki, henüz söylemediklerime.
Kendime iz düşümü bırakıyorum bir kağıttan kaleme gölge ile.
Bir yolunu buldu hatıralar çıktığım yoldan, sarsıp geldi kaldırımdan sessiz.
Sanki biri dürtülmüş düşümü öldürüp,
Attı çağıranın bagajına.
Boş bavulum hatırsız, sıkılır diğer yüklenmişlerin altında; pahasız.

Bir sigara yaksam yıldızdan.
İçimden geçenleri bıraksam masaya.
Birazdan kalkmaya mecbur gibi.
İtirafını çekermi benden sonra gelenin gözlerine, sözüm?
Yollarla ben göz göze, beklesem.
Beni unutup çocuklar gibi, farketmeden dönse tekerler.
Bu kadar görülmez olurmuyum, griye düşen dumanla kaybolurken.
Hayatsızlar listesine baksalar, yolcular arasında.
Falanca bey sesinde; tebessümüme bir ter katıp.
Koşarak varamayacağım yere baksam, hızımı düşürüp geçmişten.
Girsem beni tanımayanların kapısından.
Yedi kattan bir yere göz kestirip, beklesem.
İkramlık hayallerle gezinip, sabahtan önce uyandırsa beni; beklediğim.
Muavinin bıraktığı yerde.

"Hayal Duvarı"
Erenler