Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Özgürlüklere asla zincir vurulmaz.
Özgürlüğün kanatları asla vurulmaz.
Bir kuşun nerelere süzüldüğünü kalbine kanat takmayan bilemez.
Ve bir kelebeğin kanatlarının ağırlığı binlerce ötede ki dağdan bir çığı hareketlendirebilir.

Ölmeyi paylaşmak, yaşamayı paylaşmaktan daha çok yaşam gerektirir.
Çünkü yaşam sınırlıdır ve paylaşılması gereken sınırlara kadar paylaşılır.
Oysa ölmeyi paylaşmak, yaşamaktan öte sonsuzluğu aşmaktır.

İnsanın aklı daima uçları aşmak isterken,
aşamadığı bir kavramda aklına aykırı düşer.
Çünkü mutlak bilinç,özünü kavrayabildiği taktirde
daima öz bir şuurdadır.
İnsanın yanılgısı daima kendindedir.
Ancak mutlak yanılgısız işleyen, daima kalbin saflarındadır.

Herşey Allah'tan geldiği ve Allah'a gideceği için güzeldir.
Buyüzden biz dünyada olan tüm umudumuzu ötelerin sonsuzluğuna bağladık.
Ve buyüzden ötelerin sonsuz mükafatına bağlandık.

İnsan kalbinin yüceliği kadar derindir.
Öyleyse yaşamın yüceliğini ve derinliğini düşün..
Nasil ki en uç ücra köşeler ulasılmaz ise bir o kadar en ulaşılabilir zaman ve mekansız kalben la mekandır insan...

İlahi aşkın içinden ulaşırsın kelimesiz mananında ötesine.
Varolmak bir oluş, yansımak biroluştur.
Düşünce sessiz, gerçeklik öz duyuşla içinden aydınlatandır.
İnanç gerçek bir huzur, içimizde ki gerçeklikle o sonsuzdur.

Düşünen şiirin edebiyatımızda en bariz örneğini veren Akif,
edebiyatın birbirine aykırı iki tatbikatını, Kur’ân-ı Kerimin bir ayetini tefsir ederek anlatır.
Şuarâ sûresine adını veren bu ayetin mealini şöyle verir:
“Şâirlerin arkasından ancak sapıklar gider.
Görmüyor musun ki onlar her vadide dolaşıyorlar. Hem yapmadıkları şeyi söylüyorlar.
Yalnız iman ederek yararlı işler yapanlarla Allah’ı sık sık hatırlayanlar;

Bazen insan manevi bir dokunuşta,
yürekten bir bakışın sonsuz duyuşlarında
ve kalbe yapılan bir duadadır.

Yağmur yağdığında, gecenin ışıkları görünmez olur.
Çünkü manevi ışık göze değil, içten içe kalbe süzülür.

Makale

İnsan kendini kalben sorguladıkça, hayatın en açık cevaplarını en doğru şekilde bulur.
Çünkü sorgusuz, sualsiz ve mealsiz yaşamak, hiç hakikati yaşamamak demektir.
Hakikatsiz bir yaşayışın algısı daima kendi bildiğini okumaktır.
Oysa ki insan olmanın aslı ve hakikati; tüm nedenlerin içinde gerçek bir iradede neden-sonuç ilkesinde