Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

Makale

Hayatta bazen sığ sularda kalabilir, bazen de bir okyanus derinliğine ulaşabilirsiniz.
Bazen küçük gibi görünen şey, evreni sığdırır kalbine.
Nice damlalarda özgürlüğe tavaf eden düşünceler ve okyanuslarda nice semalar vardır.
Oysa nerede bulunursanız bulunun; kainatı, okyanusları, girdapları ve kıyıları yaratan 'O'dur.

Ne fark eder ki olup bitenleri hiç duymasanız?
Daha henüz mahşer sona ermedi!
Duyuyorsanız eğer kalben olup bitecekleri, susun sanki hiçbirşey olmamış gibi!

Önce bir an süku'ta sustum.
Anladım ki susmak, duymakmış oysa.
Sonra kalbin suretinden sükunet ile,
Aşk'ın tek damlasından rüku'ya durdum.
Kuşanırcasına rahmeti kalpten duruldum.
Aktı gözyaşım ve yaşlarda kavruldum.

Kimdi bu ben bende bir düşüncede kimsesiz bend?
Neydi benden içeride yokluğa beni bendeleyen?
Benden ötede bir ben ile beni bende bendleyen?

Ben ki, ben değildim bir an
Ben ki, bende değildim bir an.

İnsanın konuşması öyle derin, sessiz ve içten olmalı ki yankısı daima sükutunda ki sesten anlaşılabilmeli.

Sonunu düşünen daima bir sondadır.
Ancak başlangıcı düşünen daima henüz herşey sona ermeden bir sonuçtadır.
Sonuç ise Allah'tan korkanlarındır.

Allah sevdiği kullarını zorluklarla zorlar ki; zorluğa dayanan gönül,
kolaylığı hakikatte ve sevgide zorunlu olabilmeyi bulsun.
Önemli olan herşey için, kalpten bir dua ve istemektir.
Elimizde varsa sırra bir anahtar açılamayacak hiçbir kalp ve kapı yoktur.

Hiçbir düşünce sizin fikrinizden öte değildir.
Unutmayın! yaşam düşüncelerle büyüyorsa gözünüzde, küçülen siz değilsiniz, fikrinizin üstünlüğüdür daima sizi yaşama büyüten.

İnsan dünyadan daha çok yol kateder.
Dünyanın yolları kendi menzili üzerinden sürekli bir geçiştir.
Oysa insanın dünyadan geçişi süreksiz bir kalpten geçittir.
Kalpten kendine dönüşüdür ve sınırsızlığa dönüşümüdür.

Yaşama olan sevgim; eşsiz bir kelebek.
Ömrünü bırakmış sonsuzluğun tek anına.
Özlemim; yalnızca ömrünün özünü saklayabilmek.
Ölüm bedendir asıl yürekten ölümsüzlüğü yaşayabilmek.
Yaşama olan tutkum; ruhunu ruhuma bırakmış bir kelebek.
Bedenim yaşadı ölümü bir kez.