Tuba Gürdere Şiirleri - Şair Tuba Gürdere

İnsan dünyadan daha çok yol kateder.
Dünyanın yolları kendi menzili üzerinden sürekli bir geçiştir.
Oysa insanın dünyadan geçişi süreksiz bir kalpten geçittir.
Kalpten kendine dönüşüdür ve sınırsızlığa dönüşümüdür.

Yaşama olan sevgim; eşsiz bir kelebek.
Ömrünü bırakmış sonsuzluğun tek anına.
Özlemim; yalnızca ömrünün özünü saklayabilmek.
Ölüm bedendir asıl yürekten ölümsüzlüğü yaşayabilmek.
Yaşama olan tutkum; ruhunu ruhuma bırakmış bir kelebek.
Bedenim yaşadı ölümü bir kez.

Başlangıcı noktalanmıs birşey asla bir son değildir.
Bilakis başlamak için bir sonuçtur. Mesela selam gibi...

Yaşamınız roman gibi ağır gelmeye başladığı an;
bilin ki siz güçlü ve ayrıcalıklı bir esersiniz.
Ve siz okunulmaktan öte yaşanılmaya laiksiniz.

Özgürlük paylaşabilindiğinde yaşam katıyorsa,
sanatta, paylaşımda insana özgürlük katabildiğinde sanattır.
Hüzne mutluluk katabilmek merhametse
Umuda şevkat katabilmektir paylaşım.

Bir mum yaktım kalpten.
Yandığı müddetçe bendedir zaman.
Hani sönmüşse ışık, değil tükenen mum ve zaman.
Kalbin aydınlığı ve ateşindendir bendedir öz zaman.

Kanadı kırık bir kuşun gözlerinden seviyorum hayatı.
Çünkü o iyileşmek ister yalnızca özgürlük için!

Sessizliğin sesini duyduğumda dinledim seslerin sadece gürültü olduğunu! Suda hem ses vardır hem sukunet.
Ancak durgunluğu dahi en duyulur sestir...

Duymak istemeyenler kadar ne kadar sessizlik varsa,
Yürekten duyabilenler kadar da sükunette ses vardır.
Mühim olan ise, sesin özünde ki sesliliktir tüm sessizlikte.

Söze dair içimde ne kadar öz nükte varsa gerçekliğe,
Ben sükuta dair eğildim duymak için özü öz gerçekliğe..

Gecenin mürekkebinde şiirdir aşkın sesi.
Yazılıdır göğsünde ermeden zamana dinleyen için.
Yedi gök tek yürek, insan yedi derya alem.
Nasıl dönmesin sevgiyle dünya kendi aleminin mısrasında.

Ahh! duyulabilse yürekten bilinmez bir sezgi.