Topladım bavuluma heybemde ne varsa

Yılları topladım, hevesleri topladım, heybeme sığmayan ömrü.
Bir kente sığdırdım kendimi, o kent bana dar geldi.
Bir ömre sığdırmaya çalıştım insanı, insan bana fazla geldi.
Sararmış biletler duruyor.
Hepsi bir istikamete işaret ederdi.
Hiçbiri içime varmadı.
Rafta bekleyen kitaplar gibiydim.
Açılmayı bekledim, kimse okumadı.
İnsan kendi sayfasını kendi çevirmezse,
başkası gelir, yırtar geçer.
Geceleri yastığa düşen ağırlığımı topladım.
Sabah ezanıyla uyanıp da yataktan çıkamayan nefsimi.
Gülüp geçtiklerimi, geçip de gülemediklerimi.
Bir sandığa koydum, anahtarını kuyuya attım.
Öğrendim ki eşya yük değilmiş.
Yük, eşyaya yüklediğin mana imiş.
Öğrendim ki insan kalabalık değilmiş.
Kalabalık, yalnız kalmaktan korkan kalabalık imiş.
Bazı vedalar bavulla olmaz.
Bazı vedalar secdede olur.
Alnını toprağa koyarsın, bırakırsın.
Allah'a havale edersin taşıyamadığını.
Masadan kaldırdım fazlalıkları.
Gönlümden eksilttim lüzumsuzları.
Defterden sildim ismi geçenleri.
Şimdi en zoru kaldı: kendimi silmek zihnimden.
Çünkü insan en çok kendine misafir olur.
En çok kendine yabancı kalır.
Bir gün gelecek.
Bu bavulu kapatıp yola düşeceğim.
Azığım dua, yoldaşım sabır olacak.
Ne geriye döneceğim ne de ardımda iz arayacağım.
Çünkü idrak ettim:
Kaybetmek değil imtihan.
Kaybederken kendinden bir şey kaybetmemek.
Yıkılırken ayağa kalkmayı bilmek.
Susarken isyan etmemek.
Ben şimdi onu öğreniyorum.
Yavaş yavaş, kırıla kırıla, döküle döküle.
Yontula yontula, eksile eksile, arına arına.
Yana yana, üşüye üşüye, susa susa.
Düşe kalka, vara, yara yara.
Eriyip akıp, damla damla yeniden dolmak.
Sessizce büyümek, görünmeden iyileşmek.
Kanaya kanaya kabuk bağlamak.
Yarım kalarak tamamlanmak.
Tıpkı çömleğin ateşte piştiği gibi.
Tıpkı kılıcın demirde dövüldüğü gibi.
Tıpkı toprağın tohumu bağrına basıp yeşerttiği gibi.
Tıpkı insanın insan olduğu yerde.
Tıpkı gecenin sabaha gebe kaldığı gibi.

Peki siz , hangi ateşten geçmeye razısınız?