Tozda Kalan Nur Şiiri - Pınar Alkan

Tozda Kalan Nur

Karanlığın tam ortasında bir nur belirdi,
Toz zerreleri bile secdeye durdu sanki.
Ahşabın üstünde, sessizliğin koynunda,
Bir kitap yatıyordu; kapağı aşk, içi hakikat.

Ey yolcu! Eğil de bak,
Bu kitap söz değil, sözün ötesidir.
Her harfi bir nefes, her satırı bir miraç.
Okunmayı beklemez, okuyanı bekler.

Çünkü ilim kibirle taşınmaz,
Edep ile eğilen başa konulur.
Nefsini yedi kez yontamayan,
Bir satırın sırrına eremez.

Gel, sayfaları aralama telaşla.
Acele eden gönül, hikmeti kaçır.
Bir ayet bir ömre bedeldir bazen,
Bir satır bin derdin ilacı olur.

Bu kitap fısıldar: "Beni ezberleme, yaşa!"
"Adımı dillerde değil, ahlakında taşı."
Mal yığma, gönül yığ.
Saray kurma, gönül yap.
Çünkü sonunda kefene sığmayan,
Sadece güzel bir ameldir.

Neden koşarsın seraba ey gönül?
Neden susarsın pınarın başında?
Işık buraya boşuna düşmedi.
Karanlıkta kalan, ışığı arar da ondan.

Bu kitap der ki:
Kırıldıysan, kırma.
Yarıldıysan, yarma.
Yusuf gibi kuyuya atılsan da,
Gömleğini koklatacak bir baba çıkar elbet.

Sev! Ama çıkarsız sev.
Ver! Ama gösterişsiz ver.
Yürü! Ama ardında iz bırak.
Öyle bir iz ki, senden sonra gelen,
"Buradan bir veli geçmiş" desin.

Toz zerreleri şahittir bu geceye.
Işık sebepsiz inmez kitapların üstüne.
Demek ki bir gönül uyanacak,
Bir kapı aralanacak,
Bir dua semaya yükselecek.

Ey cilt! Sen kelamın evisin.
Ey adem! Sen o kelamın aynasısın.
Ayna tozlanınca suret görünmez.
Gönül paslanınca Hak görünmez.

O yüzden sil.
Gözyaşınla sil, secdenle sil, tövbenle sil.
Ta ki o nur, senin yüzüne de düşene kadar.

Hatırla şunu:
Bu kitap kapanmaz.
Çünkü Hak kelamı bitmez.
Bu ışık sönmez.
Çünkü arayan bitmedikçe,
Hidayet de bitmez...✒️💐