Avuçlarımda Bir Ayet Şiiri - Pınar Alkan

Bu gece kelimelerimi çıkardım üstümden.
Çıplak kaldım göğün altında.
Altımda toprak, üstümde ayet gibi dizilmiş yıldızlar.
Ellerimi kaldırdım.
Niyetim yoktu.
Sadece içimdeki çocuk "tut şunu" dedi.
Ve ayı tuttum.
Ağır değildi.
Nur gibiydi.
Derviş olmaya gerek yokmuş.
Kelami gibi divan yazmaya da.
Bazen bir nefes, bir secde kadar yakın edermiş insanı Hakk’a.
Çünkü asıl yol kalabalıkta değil,
bu ıssızlıkta başlarmış.
Bana "ne buldun" diye sorarlar.
Ben "hiçbir şey aramadım" derim.
Sadece yoruldum.
Sadece sustum.
Sadece gökyüzünün beni unutmadığını hatırladım.
İnsan sanır ki zenginlik elde olanda.
Oysa zenginlik avuçlarına sığdırdığındadır.
Bir ay, bir dua, bir "şükür"...
Yarın yine dünya telaşı saracak elbet.
Yine koş, yine yetiş, yine anlat diyecekler.
Ama bu gece bana ait.
Bu gece hafifim.
Bu gece genişim.
Bu gece sadece seyrediyorum.
Çünkü bazen en büyük ibadet,
hiçbir şey yapmadan seyretmektir…✒️🌙🌃