Toparlanmış Hayatın Provası

Ben her sabah,
Toparlanmış bir hayatın provasını yapıyorum.
Bardağa kahve koyar gibi
Saatleri yerli yerine dizmeye çalışıyorum.

Bir masa olsun istiyorum mesela,
Üzerinde düzenli duran defterler,
Unutulmamış faturalar,
Zamanında uyuyan bir beden.

Ama ben hep
Arada derede yaşayan biri oldum.
Ne tamamen dağıldım,
Ne de gerçekten toparlandım.

Hayatım biraz
Otogar bekleyişi gibi geçti.
Ne dönebildim eski yere,
Ne de vardım gideceğim şehre.

Bir yanım sürekli gitmek istedi,
Bir yanım kalacak yer aradı.
Ben hep iki hayatın arasında
Kendime geç kalmış gibi yaşadım.

Bir ara her şeyi düzelteceğime de inandım.
Hayatımı düzene sokacaktım aslında.
Hatta bunun için bir defter bile aldım.
İlk sayfasına
“Yeni başlangıçlar” yazdım,
Sonra üç gün kayboldum.
Hayat da tam o sırada bana bakıp güldü zaten.

"İyiyim” diyorum,
Sanki kelimenin içinde
Gerçekten iyi bir yer varmış gibi.

İnsan bazen sadece
Sakin bir akşam istermiş.
Camı açık bir ev,
Yorgunluğu bilen biri,
Ve hiçbir şeyi yetiştirmek zorunda olmadığı bir hayat.

Çünkü yoruluyor insan.
Sürekli güçlü görünmekten,
“İdare ederim” demekten,
Dağılırsa kimse toplamaz diye
Kendini sessizce taşımaktan.