Yolcu Şiiri - Seyrani Göl

Bu dikenli yolda yolcuyuz biz,
ne yol bizimdir
ne de menzil;
bir rüzgârın sırtına yüklenmiş
sessiz bir geçiştir ömrümüz.

Konaklar kurarız gölgelerden,
adına “yurt” deriz,
oysa her duvar
içimizde yıkılan bir hakikatin
ince yankısıdır.

Zaman,
avuçlarımızdan kayan bir su değil sadece;
aynı anda
içimize işleyen
yavaş bir vedadır.

Sırtımızda taşıdığımız yük,
ne altındır
ne de dünya kırıntıları;
en ağır olan,
adını sakladığımız
o görünmez “ben”dir.

Her adımda çoğaldığımızı sanırız,
oysa eksiliriz usul usul;
dökülür içimizden
fark etmeden sevdiğimiz her şey,
bir sonbahar gibi
sessiz ve dirençsiz.

Uzakta bir çağrı var, çok uzaktan,
ne ses, ne söz,
ama her şeyi susturan bir hatırlayış gibi;
duyan için bütün yollar
tek bir kapının eşiğine varır.

Ne zaman ki bırakırız
tutunduğumuz o ince yalanları,
ne zaman ki ineriz
kendi gölgemizin görünmez derinine
işte o vakit
yol çözülür içimizde.

Yol yürünmez aslında,
yol bizi yürütür;
yolcu dediğin
kendi kabuğunu taşıyan
kırılgan bir sırdır.

Ve bir an gelir ansızın,
isimler düşer üzerimizden,
zaman susar,
mesafeler silinir;
ne başlangıç kalır
ne varış…

Kalırsa yalnızca
bir nefesin eşiğinde
eriyen bir varlık,
ve o varlığın içinde
usulca yankılanan
tek bir hakikat kalır,
Onun adı da "hiçlik"tir.
S.GÖL