Tokaç Şiiri - Parmaksız Piyanist

Vurgun bir üveyik gibi düştüm, tutunduğum dalından.
Hiçbir renk değmedi ömrüme, dudağının alından.
O kadar alçaksın ki, görünmüyorsun bakış açımdan.
Oysa bakmalara doyamazdım; sorsan hâlâ açım da.
Yine de kaçınılmaz , dokunmasam açılmaz saçların.
Sanki kumaşa değil, yüreğime vuruyorsun tokaçları.
Milenyumdan bu yana el değmemiş, kumaş adım.
Sen aşka böyle doymuşken, nasıl anlar tok açları?
Bilimin yetmediği yerde ararsın elimi.
Dilimin etmediği perde, karartır elini.
Tüm yaşadıklarımız, aşksal bir edinim.
Dilimi taşla haşla, başka aşka sevinip !
Parmaksız Piyanist