Mart Daha Mat Şiiri - Parmaksız Piyanist

Mart daha mat, ışık hüzmesinden eser yok odamda
Zamanın solgun soluğu çarpıyor duvarlara,
Sesim yankılanmaz, rüzgâr bile suskun,
Geceden devraldığım hüzün, sabaha kadar burada.
Her kelimen bıçak sırtıydı bana,
Şimdi sustuğun her an kan kaybediyorum.
Sensizliğin yankısı duvarlarıma çarptıkça,
Gözlerimden eksilmeyen geceye dönüyorum.
Bensiz ayını ay ediyorsun, aybediyorsun!
Beni değil, benli günleri birer birer kaybediyorsun.
Karşında el pençe divan biriyle harp ediyorsun,
Bu hikâyede bir piyanistin Hamlet’i olsun!
Korkma, asla adını kirletmem kanlı dizelerimle,
Ama sen, sen ol, ödün verme asla çizgilerinden.
Yazdıklarım gerçek ve çizgi elimse,
O zaman, sen ben değil biz gidelim, gel.

Parmaksız Piyanist