Işıltıya Aldanan Şiiri - Parmaksız Piyanist

Vah kalbim, ah safım benim; gerçek mi sandın?
Bu oyunlar böyle tatlı tatlı sürecek mi sandın?
Ya sen ellerim? Sıcak bir avuç içine kandın!
Kavruluyordun kendi yağında, donakaldın.
Peki ya gözlerime ne demeli? İndirdi perdeleri.
Gözlerindeki ışıltıya baktı, dedi ki:
“Bu yalan olamaz!”
O tatlı, şirin burnum da kokusuyla oyalandı;
çekti durdu içine doymak bilmez, doyamadı.
Kulaklarım da az değil hani; güzel sözler duydu.
Ninni gibi geldi, bebekler gibi uyudum...
Dudaklarım, keskin bir zehre “bal” dedi!
Uyardım onu: “Arada bir nefes al,” dedim.
Beni ona güçlü ayaklarım götürdü;
Öyle bir gitti ki dizlerimin bağı çözüldü!
Bütün benliğimle kandım, yanıldım;
Aşk, hep yanıltan, vazgeçemediğim bir masaldı.
Bir kuytuda kayboldu adını bildiğim yıldız,
Düşlerime, sessizce kaybolan bir dua gibi sız.
Kandırdım kendimi, inanır sandım;
Aşk dedikleri meğer bir rüyaymış, uyandım.

Parmaksız Piyanist