Büyür de büyür şiir ağacım yeşeriverir
dal budak salar ruhumun derinliklerinde
Tomurcuklanır mısra mısra rengârenk çiçekler
ilham yüklü baharlar gönlüme her geldiğinde
Konuverir şiir kuşları çiçekler açmış
dallarıma cıvıldaşarak hep bir ağızdan
Bin dokuz yüz kırk beş yılından bugüne
Emel Sayın, on binlerce gönle girmiş.
İnsanlardan nice sevgi, saygı görmüş.
Ömrünü, Türk Sanat Müziği'ne vermiş.
Sanatının doruk noktasına ermiş.
Şarkılar okuyup, kalplere aşk serpmiş.
Fosuk fosuk içersen sigara
Girersin büyük mü büyük zarara
Uğratırsın ciğerlerini hasâra
Yakalanırsın pek çok hastalıklara
Kazandığını verirsin doktorlara
Kalmaz cebinde beş kuruş para
Şiirler, her şâirin bir gönül aynasıdır
Yaprak yaprak açılan hayatın sayfasıdır
Nice zevkler tattıran sevgiler sofrasıdır
Aşkları barındıran sevdâlar deryâsıdır
Şiirler; şâirlerde doğar, büyür, serpilir
Şiir, içimde akan köpük köpük bir nehir.
Her bir damlası başka bir diyardan gelir.
Kimi zaman durulur, kimi zaman çoğalır.
Çağlayan olup sözcük sözcük dökülür;
Bir o yana, bir bu yana bükülür.
Gün olur da bir gün,
Baharın görkemi her dem, ondadır.
İncelik, onda ve sardunyadadır.
O, Sivas'tan doğarak çıkmış güneş;
Parlıyor gökte her an, altına eş.
Doluyor kalplere engin sevgisi.
Erkekleşen kadınlar
Kadınlaşan erkekler
İnsanlar çıkmış çığrından
Dünyâ dönmüş tersine
Başımıza taş yağacak taş
Bu işin sonu yaş mı yaş
Maziye gömülmüş son bir hatırasın.
Seni yalnız geçmiş günler hatırlasın.
O, yaşlı gözlerin yollarda kalmasın.
Uzaklara bakıp gamlara dalmasın.
Ödendi sonunda bu aşkın bedeli.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!