Tezkîr-i Mukayese Şiiri - İbrahim Elcioglu

Senin sözlerin ki şîrîn-i revânım, ruhuma verir sıhhat-i cân,
Onun kelâmı ise nâhoş-ı giran, eder kalbi pür-nîrân.

Nazarın senin bir mihr-i münevver, içimi eder rûşen ü tâbân,
Çeşmânı anın bir çâh-ı zulmet, eyler ruhumu pür-melâl ü nisyân.

Ey dilber-i nâzenîn, neden ol bî-idrâke verdin dil?
Sen gülşen-i âlemin en nev-resîde gülsün, ol ise bir hâr-ı bî-hasil.

Ne çâre ki çeşm-i aşk âmâdır, fark etmez zîbâyı zebûndan,
Lâkin bil ey meh-lika, bir gün nedâmet edecek bu işe ol nâdân.

Sen lâyıksın en âlî medhe, en derin sevgiye, ey cânân,
Ol ise bir âciz-i pür-kusur, bir bî-kes-i nâtüvân-ı nâlân.

Serfiraz'ul Aşk sana bir vuslat-ı sermedîdir, asla olmaz fânî,
Onun muhabbeti ise bir âteş-i sûzân-ı ânî, tez elden olur hâmûş-u sânî.