Teras Yapanlar Şiiri - Veli Alptekin

Yamaca dizilmiş taş evler,
Damda serili çamaşırlar,
Merdivenle çıkılan hayatlar...

Adamlar “yarın ne olacak” dememiş,
Damı teras yapıp yaşamış.
Gök maviymiş, dert yokmuş.

Bu kare Şanlıurfa kokuyor,
Harran’ı andırıyor.
Toprak dam, taş duvar,
Söz az, muhabbet bol.

Biz şehirde kocaman evlerde,
On yedi anahtar, yüz dertle yaşarız.
Onlar damda üç kişi,
Çay bir, tasa su bir,
Dünyayı unutur, anı yaşar.

En az eşya, en çok hayat var orada.
Çünkü yük hafifse,
Kalp geniş olurmuş.