Temmuz 22 Şiiri - Hacı Sarıkaya

Hatıralar cam kırığı şimdi, hüzünlerin gölgesinde.
Sicim sicim dökülüyor gözümden.

Oysa ne kadar mutluyduk, ne kadar da içten gülümsemiştik.
Bilseydim bu yolun bir sonu olduğunu, küçültürdüm adımlarımı. “Dursun!” diye haykırırdım zaman.

Sınarcık Park’ta bir salıncak,
kucağında küçük bir kız çocuğu…

Bir gece aynı yerde ağlamaklı gözlerimiz.

Sarıldık, hatırlıyor musun?

Dolu dizgin akıp giderken yanımızdan Ezine Çayı…

Payımıza vuslat düşmüştü sonunda.
Ayrılık yoktu hiç hesapta.

Sahilde birlikte yürüdüğümüz zamanları getir aklına…

Herkesten uzak, deniz kıyısı küçük bir evdi benim hayalim.
Senin aklın site içi bir rezidansta.

Bak şimdi, kaldım öylece yapayalnız arafta.

Oysa ne sözler vermiştik.
Ne yeminler etmiştik.
Dürüst, sadık ve biz olabilmek için.

Hatırlıyor musun?

Bilseydim o otogardaki vedanın son görüşmemiz olduğunu…
Bilseydim eğer bitmez dediğimiz aşkın son bulduğunu…

Daha içten, daha sıkı sarılırdım sana…

Bakma şimdi en büyük düşmanının ben olduğuma.

Dizimde uyuduğun günleri getir aklına…

Aşk dediğin hatıralara gömülmeli.

Sevdiğim… İnsan doğduğu gün ölmeli.