Temiziz Biz Şiiri - Eyüp Beyhan

Bizi çağın kiriyle aynı mı sandınız?
Ağzınızda sel olup akan yalanlar,
Hakikatin üstüne çekilmiş kalın perdeler,
Vicdanı susturan alkışlar arasında
Kaybolduğumuzu mu düşündünüz?
Çağın paslı aynalarına sürdüğünüz karayı,
Hakikat sanabilirsiniz.
Bizi kirinizle ölçebilir,
Bizi kendi amellerinize benzetebilirsiniz.
Lakin yanılırsınız,
Temiziz biz.
Bir dağ pınarının taşlardan süzülüşü gibi
Temiziz biz.

Bizi çıkar pazarlarında mı aradınız?
Her şeyin fiyatını bilenlerin,
Hiçbir şeyin değerini bilmediği bu çağda,
İnsanlığımızı da satışa çıkardığımızı mı sandınız?
Ekranlardan taşan yalanlarınızla,
Algılarla ördüğünüz duvarlarla,
İnsanı insana yabancı eden
Soğuk ve mekanik çağrılarınızla
Ruhumuzu esir alamazsınız.
Neden yüzünüzde bu şaşkınlık?
Çünkü biz,
Bir yetimin duasında saklı olan ışık gibi,
Bir annenin alnındaki emek gibi
Temiziz biz.
Çünkü kalbimiz hâlâ göğe açıktır,
Temiziz biz.

Teknoloji baş döndürüyor,
Makineler büyüdü,
Parmaklar hızlandı,
Her şey ortaya döküldü.
Ama kalpler körelmesin diye
Bir avuç insan hâlâ iyiliği nöbet tutuyor.
Algoritmaların bilmediği,
Verilerin ölçemediği,
Piyasaların satın alamadığı bir şey var:
İnsan ruhu.
Ve onun derinlerinde
Temiziz biz.

Nehirleri zehirlediniz,
Ormanları susturdunuz,
kalbine demir dişler geçirdiniz.
Göğün mavisini dumana boğdunuz.
Toprağın yas tuttuğunu görmediniz mi?
Fakat bahar her dem yeniden geliyor.
Bir tohum karanlığı yarıp çıkıyor.
Bir filiz, bütün hesapları bozuyor.
Ama bir çiçeğin direnci kadar umutlu,
Bir yağmur damlası kadar berrak
Temiziz biz.
Çünkü hayatın özünde hâlâ
Temiziz biz.

İnsanın yüzünü maskelerle örttünüz,
Menfaati faziletin önüne koydunuz,
Vicdanı alkışlara sattınız.
Fakat hiçbir pazar yerinde
Merhametin fiyatı yazmaz,
Çünkü iyilik hâlâ yaratılışın özüdür.
Başımızı öne eğmiş,
Umudumuzu kaybetmiş,
Kalabalıklar içinde tükenmiş…
Öyle mi hayal ettiniz?
Oysa biz,
Fırtınadan sonra ayakta kalan çınarlar gibi,
Geceyi yaran sabah ezanları gibi
Temiziz biz.

Kötülük büyüdü diye
Hakikat küçülmez.
Gece uzadı diye
Şafak kaybolmaz.
Kir çoğaldı diye
Su arınmaktan vazgeçmez.
Ve biz de vazgeçmeyiz,
Temiziz biz.

Bütün karanlıkların içinden,
Bütün çürümenin kıyısından,
Bütün gürültülerin arasından
İnsan kalabilmenin haysiyetiyle yürürüz.
Siz kirle övünedurun,
Siz kininizden boğulun,
Biz sabah doğan güneşle
Yeniden yeni hicrete dururuz.
Çünkü
Vicdan temizdir,
Merhamet temizdir,
Hakikat temizdir.
Ve hâlâ,
Bütün çağın kirine rağmen,
Temiziz biz.
Temiziz biz.
Temiziz biz.
(E.B/2026)