Ne birlikte bir fotoğrafın olur,
Ne de hatıra diye saklayacağın
bir günün.
Ama her akşam,
Aklının en sessiz köşesinde
yine o oturur.
Üşüyorum ey yar,
Gece değil içimde büyüyen ayaz,
Bir adını anınca bile
Titriyor suskunluğum biraz.
Kırılmış bir dal gibiyim,
Sana ne bir mektup ulaştı benden,
ne de adını taşıyan bir çiçek bıraktım kapına.
Ben seni, kimsenin bilmediği bir yerde,
kendi içimin en sessiz köşesinde sevdim.
Niye hâlâ sana karşı içimde bir umut var, bilmiyorum...
Oysa yıllar geçti,
Bu sevda hep tek taraflı kaldı.
Ama kalp bazı insanlardan
Vazgeçmeyi öğrenemiyor.
Bazen aklıma geliyorsun...
Acaba şimdi ne yapıyorsun?
Yüzünde bir tebessüm mü var,
Yoksa kimseye anlatamadığın bir derdin mi?
Bazı insanlar vardır,
İçlerinde ne yaşadıklarını kimse bilmez.
Gülerler, konuşurlar, yaşar gibi görünürler;
Ama sessizce kendi yükleriyle mücadele ederler.
Niye böyle imkânsız bir sevdayı
Yıllardır sırtımda yük gibi taşıyorum?
Ne bir söz verdin bana,
Ne de bir gün dönüp bekle dedin.
Çocukluğum geçti, gençliğim geçti,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!