Ne birlikte bir fotoğrafın olur,
Ne de hatıra diye saklayacağın bir günün.
Ama her akşam,
Aklının en sessiz köşesinde yine o oturur.
Ben seni unutmadım,
Adın hâlâ içimde ilk günkü gibi duruyor.
Ben seni unutmadım,
Yıllar geçti ama kalbimdeki yerin değişmedi.
Suçlamıyorum seni...
Çünkü bu hikâyede suçlu aranacaksa,
O da sen değilsin.
Her şey bir anlık bakışla başladı.
Seni bir kez gördüm,
Bir hikâyemiz vardı Nazlı,
Kimse bilmedi…
Ne sen tam duydun içimdeki sesi,
Ne ben anlatabildim seni nasıl sevdiğimi.
Çocukluğumun en sessiz köşesine
Adını bıraktın bir gün.
Acaba nasıl bir duygudur, Yıllarca uzaktan sevdiğin insanın Bir gün sana doğru yürümesi...
Hayallerine bile korkarak dokunduğun, Adını kalbinde sessizce sakladığın kişinin Gözlerinin içine bakabilmek...
Yıllarca tek taraflı taşıdığın sevdanın, Bir gün karşılık bulduğunu duymak... Sanki yıllardır kurak kalan bir toprağa İlk yağmurun düşmesi gibi.
İnsan o an ağlar mı, Güler mi, Yoksa gerçek olduğuna inanamaz mı, Bilmiyorum...
Ama bildiğim bir şey var; Bazı kavuşmalar sadece iki insanın değil, Yıllarca sabreden bir kalbin de ödülüdür.
Ve belki de en güzel mutluluk, Bir ömür sessizce sevdiğin kişiden "Ben de seni seviyordum" sözünü duymaktır.
Bazı insanlar vardır...
Ne elini tutarsın, ne de yanında yürürsün.
Ama bir şarkı çalar, bir rüzgâr eser;
Kalbin yine gidip onu bulur.
Susarak sevmenin hikayesi
Karakoyun'un dili olsa da konuşsa,
Sana olan aşkımı bir bir anlatsa.
Yıllardır geçtiğim yolları gösterse,
Her adımda seni nasıl andığımı söylese.
Zamanın kıymetini bilmeden geçiyor yıllar,
İnsan bazen kendi karar verir yaralarına.
Kimi vazgeçer, kimi unutur,
Ben ise sarıldım bir sevdaya.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!