Tartılar Şiiri - Kasım Kobakçı

Her heceyi hizaya dizmek istersin.
Uyaklar peşinden koşar gidersin.
Lakin vezin tutmaz, ritim bozulur;
Ortada çaresiz donup beklersin.
*
Ahengi düzeltmek ağır kademe,
Kimse bakmaz yanaktan sızan neme,
Cümleler isyan eder, ses eylemez;
İtibar edilmez kopan mateme.
*
İlham perileri uçup gittiyse,
Beyaz kâğıt sana azap verdiyse,
Dizeler düğümlü, sular bittiyse,
Mürekkebi kurut, masadan ayrıl.
*
Diviti yere at, divana yaslan,
Fuzûlî beytini dinle, ferahlan.
Şam iline giden kervanı kolla,
Hatalı heceyi çöplüğe yolla.
*
Sanatın temeli görgüden doğar,
Cehalet ışığı karanlık boğar,
Fikrini yücelt, idraki aydınlat,
Dizeler peş peşe sel gibi çağlar.
*
Ölçüyü tartmadan kâğıda geçme,
Mânâsı sığ olan lügati seçme.
Usta ozanların izinden yürü,
Yanlış kafiyeye ömürlük biçme.
*
Sonunda tartılar dengede durur,
İsmin asırlara mührünü vurur.
İlmek ilmek ördüğün bu mısralar,
Asırlar boyunca sönmeden parlar.