Tarlaya Sürdüler Beni Şiiri - Kasım Kobakçı

Tarlaya sürdüler beni,
Bıraktılar çırılçıplak,
Bir daracık evlek boyu,
Toprağa bel vurmalıyım,
O soğuk sabahtan sonra!
*
Kazmayı vurdum derine,
Çamur sıçradı yüzüme,
Yalnızca saban ve demir,
Çizgide esir gibiyim,
Güneşin kavurduğu an!
*
Sınır belli çizgi belli,
Bir avuçluk dar bir evlek,
Sadece toprak ve de ben,
Burda kalmak zorundayım,
Kuşlar bile kaçtı gitti!
*
Tohum düştü kara yere,
Terim karıştı sellere,
Adım adım şu çukurda,
Dönüp durdum bir başıma,
Koptu koca fırtınalar!
*
Beni ezip sürenler var,
Acımadan kovanlar var,
Adımladım karış karış,
Avuç kadar bu evlekte,
Tükettim bütün ömrümü!
*
Bileklerim sızlasa da,
Saban izi uzasa da,
Başka bir yol yok önümde,
Toprağıma sarılmışım,
O zalim sürgünden beri!
*
Yarılan yer kanar gibi,
Bağrım yanar, söner gibi,
Bu çizilmiş dar sınırda,
Nefes almak çok zor ama,
Ölmemek de bir direniş!
*
Akşam oldu, gölge çöktü,
Yorgun beden yere düştü,
Küçücük bir tarlacıkta,
Esaretim sürer gider,
Geceye veda edemem!
*
Elim boştu, cep delikti,
Geçmişim hep silinikti,
Yalnız ben ve bu evleğim,
Kaderimle boğuştum hep,
Başka sığınak kalmadı!
*
Son kez vurdum kazmamı ben,
Kopup gelen rüzgarlarla,
Dar dünyaya hapsolup da,
Dimdik ayakta kalmışım,
O karanlık günden beri!