Tarihin Sayfası Şiiri - Kasım Kobakçı

Yeryüzünde bulunmaz, benden üstün akıl,
Topluma karşı duran, meczup ruhlara kıl,
Fikirlerim denizde, ufacık bir çakıl,
Varlığın zirvesinde, yalnız başına can.
*
Kayıpların ardından, ağıtlar yakıldı,
Gözyaşları akarak, ummana katıldı,
Geçmişin matemine, isyanlar çakıldı,
Niçin kahroluruz, sefalet içinde.
*
Vahşice tüketilen, ömürler masada,
Döküntü leş soyunu, görürsün kasada,
Acı asla bitmiyor, şu kanlı yasada,
Kirler asla silinmez, asrın merkezinde,
Saraylar devrilerek, batsın hep aniden.
*
Ekim ayı ortası, asrın kefareti,
Şiddetli afet, vurur masum emaneti,
Anneler koruyamaz, o saf cesareti,
Yarınlar mahvolarak, silinir yerlerde.
*
Dehanın sınırında gezinen, bir seyyah,
Karanlık mekanlarda duyulan, derin ah,
Zihnimin derinliği, topluma tek silah,
Cehalet uyur iken, fırtına kopacak.
*
Yürekte donup kalmış, buz tutan alkışlar,
Ruhları paramparça ediyor, sert kışlar,
Gözlerde tükeniyor, umutsuz bakışlar,
Niçin acı çekiyor insan, her alemde.
*
Maddiyat zehir olmuş, damardan akıyor,
Hırsların ateşiyle, canları yakıyor,
Zulmün pençelerini, boynuna takıyor
Leş kargaları uçar, leşin üzerinde,
Taş duvarlar devrilsin, temeller batarken.
*
Kabuslar uyanıyor, derinden gelerek,
Toz bulutları sarar, her yeri delerek,
Gelecek umutları, tükenir ölerek,
Güzellik mahvoluyor, karanlık günlerde.
*
Sırları fısıldayan, divane bir sesim,
Akılsız yığınlara, derindir nefesim,
Gerçeği haykırırken, sınırsız hevesim,
Alemde, anlaşılan fikirler saçarım.
*
Hüzünlü mezarlıkta, acılar uyuyor,
İhanet rüzgarları, sert esip vuruyor,
Toplumun vicdanında, kan akıp duruyor,
Tarihin sayfasına, ekildi kabuslar.