Tarihin Masalı Şiiri - Kasım Kobakçı

Tarih bize o masalı, anlatıyor hemen yine,
Dağlar kadar yücelerin, boynu büküldü yerlere,
İhtişamlı sarayların tuğlaları, düştü yere,
Zirvedeki hükümdarlar ağlıyor ve işte yine.
*
Altın taçlı zalim şahın, sonu gelir karanlıkta,
Dalgalar hep yutar, zalim orduları bir solukta,
Asla bitmez sanan gücün, külü kaldı o boşlukta,
Düştü bütün o zalimler, söndüler ve işte yine.
*
Heykellere kazınılan, o büyük ve sahte yüzler,
Rüzgarlarla aşındı bak, toprak oldu bütün izler,
Meydanlarda atılan, o korku veren zehir sözler,
Çürüdüler derinlerde, bittiler ve işte yine.
*
Kim karşı çıkar, tarihin sert esen fırtınasına,
Zulmü kuran o zalimler, kendi düşer kuyusuna,
Çıkış yolu bulamazlar, hapsoldular gururuna,
Devri alem sona erdi, göçtüler ve işte yine.
*
Geceleri ayaz vurur, kibirlerin heykeline,
Gözyaşını içenlerin, karıştı kan denizine,
İsyan eder artık toprak, bastığı o zeminine,
Bütün taçlar yuvarlandı, gittiler ve işte yine.
*
Şaşaalı gösteriler biter elbet, bir gecede,
Yıkılmayan demir surlar, parçalanır bir gecede,
Yok olmaya mahkum akıl, çürüyor bak bir gecede,
Bitiyorlar sessizce bak, geçtiler ve işte yine.
*
Gökyüzünü delecekmiş gibi duran, o kuleler,
Temelinden sarsılarak yıkılır bak, birer birer,
İhtişama tapanların yüreğini, korku deler,
Rüzgar süpürdü külünü, estiler ve işte yine.
*
Son sahnede, kapanıyor kibirlerin perdesi bak,
Tarih yine şahit oldu, umutlar hep aydın ve ak,
Zalimlerin küllerini savuracak, bu son şafak,
Çöker bütün hain yüzler, biterler ve işte yine.