Tanıklık Şiiri - Salih Sarıkaya

Sessizlik uzadıkça,
Su duruluyor…
Şimdi
Bir silüet var önümde.

Ve görüyorum;

İçimde,
yarım kalmış cümleler.
Beklemeye bırakılmış hüzünler,
ve de göç yollarında unutulmuş yaslar.

Ama bu kez,
değil niyetim
saatlerce okumak.
Bir anlam çıkarmak.
Ya da biraz daha bilmek.

Sadece tanıklık.

Tutamadığım hüzünlerime.
Kaybolan hislerime.
Sessizce bekleyen
o eski dosyaya.

Sahi,
Şu anda
Ne hissediyorum,
Bütün çözümler kaybolduğunda?

Ya da
kim bu sudaki yansıma,
ben sustuğumda...