Tanıdık Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Sessizlik damarımda yeşeren yaban otu,
Kökleri kemiğimin yarığına saplandı.
Kendi adımı unutturan o soğuk rüzgâr,
Şimdi gövdemin içinde bir enkaz.

Adını bildiğim şeylerden korkmazdım ben.
Kapıyı çalan rüzgârsa rüzgâr,
Yağmursa yağmur der geçilirdi.

Bir gün geldin.
Ansızın değil, bilindik bir sızının içinden.

Sesinin gölgesini tanıyordum,
Gülüşünün durduğu o tekinsiz eşiği.

Bu yüzden aralandı kapı.

Sonra evde unutulan bir vazo gibi tozlandım yavaş yavaş.
Önce uykum çekildi sular gibi,
Sonra aynadaki yüzüm yabancılaştı.

En son, sana duyduğum güven çıktı evden.
Arkasından bakakaldım.

Katilim, elinde bıçakla değil,
Tanıdığım bir merhaba ile geldi.