Talça ile Ökse Otu Şiiri - Selva Akbaba

Ökse,

Süsleri meyvelere tercih edenlere bir dizi yazın biriktirdim.
(Senin için de...)
Her satır tıkanıklığının adı sen.
Senin yolun Tih Çölü, benimki balta girmemiş bir orman; üstelik dünyanın öbür ucu.
(Arasından ırmak geçiyor, senin üstünden bir kuş...)

Babası Kazan’dan bu bebe, sac beşiğinin üstünde yatıyordu.
(Az bölmedin uykularımı.)
Söğüt yolu görmüş yine rüyasında;
İki kaşının arasında.

"Senin adın kubbeli minare
Yanılıyorsun, o sesler bana geldi.
Fakat yarim;
Gerçek mi hayal mi, bilmiyorum; yalanının inci taneleri avuçlarımdan kayıp gitti."

Annesi: "Kırık pencereler mineyle yamalanmaz." derdi.
Güneşine balçık sıvayan eri için fırlattığı kıdemleri vardı onun.
"Kılıç kralını bekleyememiş mi?"
"Yol gözünü dağlamış yavrum."

Bizim şarkımız "Kırık Kalp Fırlatan Kız"

Talça’nın sağından bir ses, seda:
- "Sen! çivit çocuk, bak bakalım akıbetimizin huriden ırmaklarına."
+ "Tamuglarca erimiş sarık görüyorum efendim!"
- "Seni kaltak..."

Seni izleyen duvarların zembereği boşalır yarim.
Şuh kahkahaların zarifçe çözülür sabah çayında.
Kemiklerinin asfalttan olmadığını söylediler. (Çam devirdiler sanırım.)
Elinde yılan tutan kız için bulmuşsun haritadaki kayıp şarkımızı.
Ben şarkımızı söylüyorum.
(Ayıp oğlu kayıp oldu.)

Yöremizi yasa boğan renklerden taç yaptım sana
Umarım beğenir ve hemencecik bırakırsın (Kazmanı, küreğini yakmadan)
Bir sagu tut, senin olsun.
Bir yazın da benim olsun.

(Şüphesiz ki Dolunay’a yeterince bakarsınız
Ve ikiniz de Ayca konuşmaya başlarsınız)

Lakin hanımlar o ne biçim söz?
Ben de annemin kahveli göğsüne düşmüştüm.
Ve sonunda onun yoluna çıkıp sırtına değince;
Merdümgiriz hallerini kanattım ve kaçtım hatırladınız mı?
Adı yağmurlu caddeydi hatta.

Ciğerimde Ökse Otları şimdi,
Umarım hoşlanmışsındır.
Çünkü bu sefer tazyikle süpürülecek olan benim.
Sürçü lisan ettiysem affola.
15.03.2026