İdil'i Çağırırken Şiiri - Selva Akbaba

Gözlerimin karanlığa alıştığı o kuytu revirde;
Yumru elin saç tellerime asılsın.
Saçaklı karyolan üç sıra çizik atmış gecelerimize.
Sen öyle dibime düş ki, tan avcunda toprakla kalksın.

(Bebeğim,
Bu dünya doludur
kardelenin yanından geçen
ve onu hiç tanımayan bedenler ile.)

Bizim hanemiz sedirlidir, her şey kahverengi.
Pastoral ninnilerim kayıp gider gözlerinden.
Gamzende biterken akça özleri,
Kırk uykumun havzasında kaç gel söğütlerden.

Deva’mın çiçeği nazlıdır, en iyi sen bilirsin.
Hemen açmaz, yürüdü ay ile komşu o dağa;
Kar, atlar ve koşukları vardı.
Gecenin kapısından geçtiler.

Demin uyandım saçlarından da kara güne.
Benim kadar ulak o buluttan aldım haberini.
Keşke son kez seni gözlerimle ziyaret edebilseydim.
Ve söğüt bir daha hiç açmasaydı.

28.03.2026