Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Her insan yazamaz şiiri
Duyan gönlü sevdayı bilen
İnsanı seven hayatı keşfeden
Ruha hitap etmesini ilke edinen
Her anından zevk alan zevk verebilen
Karşısındaki insanları sıkmadan dinleten

Sana vuran eller yansın kurusun
Vuracak güçleri kökten yok olsun
Sen ki bir Ana’sın Sen bir Kadınsın
Sen olmazsan hayat olmaz değil mi?

Sen bize eş oldun bütün zorlukta

Sararan yapraklar durmuyor dalda
Buradayım gitmem diyenler nerede
Bir söz vermiş idin o giden baharda
Söz durdu yerinde söz veren nerede

Asırlardır varım ben!
Henüz sen var olmadan!
Ben İslamda doğmuşum!
Sen daha inanmadan!

Ehli-Beyt' tir benim Atam!

Öyle masum ki gözlerin
Öyle saf ki öle derin
Canlar yakar o bakışın
Kalbimdir hep senin yerin

Yüreklerin aynasıdır

SEN GİDERSEN KALIR BENDE ALMİRA

Aynalara baktım görmedim kendim
Karşımda duran var biri! Al Mira
Değişmiş bedenim erimiş bendim
Kalan vardır elde var bir! Al Mira

Başım dara düştü derle yemedim
Bir el atıp beni kurtarsan ustam
Bir karanlık sarmış bütün afakım
Bir ışık versen de kurtarsan ustam

Ektiğim ekinler çıkmaz olmuşlar

BU KUTSAL AYIN ORJİNAL ARAPÇA ADI RAMADAN-


Bu gün gene Bahar yaşadık Yaz'da
Hem yağmuru gördük dalda Kiraz'da
Kuşlarda ötüşür oynaşır dallarda

Bir maziyi bir kalemle silen Sen!
Çıkamazsın istesen bu gönlümden
Kolay mıdır Meçhuldür deyip gitmen
Girmek kolay çıkması zor gönlümden

Ağıt değil Aşktır o bilmediğin

Gönlümün emaneti-sin şu yüreğime
Başka sevgi giremez inan kalbime
Görmez senden başka bak gözlerime
Kendim için sevdim! Yalnız kendime

Taşıyor bedenim tüm izlerini