Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Başım dara düştü derle yemedim
Bir el atıp beni kurtarsan ustam
Bir karanlık sarmış bütün afakım
Bir ışık versen de kurtarsan ustam

Ektiğim ekinler çıkmaz olmuşlar

BU KUTSAL AYIN ORJİNAL ARAPÇA ADI RAMADAN-


Bu gün gene Bahar yaşadık Yaz'da
Hem yağmuru gördük dalda Kiraz'da
Kuşlarda ötüşür oynaşır dallarda

MİADIN DOLDU

İlaç diye sandım, gönül yarama
Bir gittin yok oldun! Sana ne oldu
Döner isen artık, beni arama!
Ben seni unuttum! Miadın doldu

MEŞALE MİZ SÖNMEZ

Sönmez bizde meşale’nin Alevi.
Alev Alev yanar adem den beri.
Bize gelmiş Tanrı peygamberleri.
Hepsi birdir biz ayırım yapmayız.

Bir maziyi bir kalemle silen Sen!
Çıkamazsın istesen bu gönlümden
Kolay mıdır Meçhuldür deyip gitmen
Girmek kolay çıkması zor gönlümden

Ağıt değil Aşktır o bilmediğin

Her insan yazamaz şiiri
Duyan gönlü sevdayı bilen
İnsanı seven hayatı keşfeden
Ruha hitap etmesini ilke edinen
Her anından zevk alan zevk verebilen
Karşısındaki insanları sıkmadan dinleten

Asırlardır varım ben!
Henüz sen var olmadan!
Ben İslamda doğmuşum!
Sen daha inanmadan!

Ehli-Beyt' tir benim Atam!

Öyle masum ki gözlerin
Öyle saf ki öle derin
Canlar yakar o bakışın
Kalbimdir hep senin yerin

Yüreklerin aynasıdır

Sararan yapraklar durmuyor dalda
Buradayım gitmem diyenler nerede
Bir söz vermiş idin o giden baharda
Söz durdu yerinde söz veren nerede

Herkesin var katı yatı
Sarayları saltanatı
Çiftliklerde Yarış Atı
Sende neden yoktur? BABA

Bir gezi bir yarış oto