Gündüzler sanki hiç doğmuyor,
Keşkeler peşimi bırakmıyor.
Acılar sağanak gibi yağıyor,
Umuda tutunmak mı zor geliyor?
Geçti sandım her acıyı,
Bilmiyorum neden, sana gelmek bu kadar zor.
Ne adım atabiliyor ne de kalabiliyorum.
İçim dolu cümlelerle ama dilim sürgünde,
Konuşmak istiyorum, kelimeler küsmese.
Düşünmek yoruyor, gece ile yarışıyor başımın içi,
Bir dua, ilk hecesi sen.
Ah! Nasıl düştün gönlüme bilsen...
Yok olmuştum dünyada öylece,
Yağmur ol yağ, çöl olan kalbime.
Aradım seni hep gündüz gece,
Bir bakışın yeter, ben sende yanarım.
Sözlerinle başlar her sabahım.
Kalbim adını ezberlemiş çoktan,
Unutur mu hiç seni bu deli kan?
Kıpır kıpır içim durmuyor yerinde
Sen benim ışığımsın,
Karanlıkta doğan her sabah.
Senle başlar her duam,
Seninle biter her ah.
Sen benim sığınağımsın,
Sen hiç duymadın beni.
Oysa içimde fırtınalar vardı.
Bir rüyada yalnız uyanmak gibi,
Gerçeğe uyanınca acı daha da ağırdı.
Her gün biraz daha eksildim,
Sessiz çığlıklar atıyorum,
Her gece yastığım ıslanırken.
Çok yakınım sana ama,
Varlığım uzak ruhuna.
Ruhum kaçtı uzaklara,
Yıldızlar bile yabancı bu gece,
Ay yüzünü saklamış, bulut hece hece.
Bir teselli ararsın her nefeste,
En çok da kendine kırgınsın sessizce.
Sabaha yakın bir umut düşer belki,
Ağır ağır güneş batarken,
Yavaşça kopuyorduk birbirimizden.
Kalplerimizde sönmüştü ateş,
Gecenin hüznü oldu bize eş.
Sen kendini vururken dağlara,
Vazgeç benden öylece,
Kilit vur, zincir vur hislerine.
Sök at kalbinden beni,
Hiç yaşamamışız gibi.
Söktüm attım kalbimden seni,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!