Suyun Hatırlattığı Şiiri - Seyrani Göl

Uzun uzun suya baktım.
O akıyordu.
Ben gördüğümü sanıyordum.
Sonra fark ettim;
en uzun yolculuklar ayaklarla değil, bakışlarla yapılırmış.

Çocukken suyu avuçlarımda tutmaya çalışırdım.
Her defasında kayıp giderdi.
Şimdi anlıyorum:
Bazı şeyler kuşlar gibidir;
yakalanınca ölür, özgür kalınca şarkı olur.

Dere bana hiçbir şey anlatmadı.
Ne doğduğu dağı, ne geçtiği çorak vadileri.
Ama sustukça öğrendim:
Bazı nehirlerin dili sudur,
bazı insanların dili yürüyüştür.

Bir kuru yaprak düştü akıntıya.
Önce kıyılara tutundu, taşlara çarptı,
kendi etrafında döndü durdu.
Sonra bıraktı kendini.
İşte o an hafifledi.
Meğer insanın zincirleri demirden değilmiş; vazgeçemediği şeylerden örülürmüş.

Gökyüzünde bulutlar değişti, ağaçlarda mevsimler.
Ben değişmediğimi sanırken içimde sessizce başka biri büyüdü.
Zaman, görünmeyen bir bahçıvan gibi ruhumun dallarını buduyordu.

Akşam olunca yıldızlar suya düştü.
Hangisi gökteydi, hangisi yansımaydı,
ayırt edemedim.
Belki hayat da böyledir:
Hakikat ile hayal aynı aynada yüzünü yıkar.

Hayat elde tutulacak bir şey değil,
avuçlardan geçen bir rüzgâr,
pencereden süzülen bir ışık,
göç eden bir bulut.
Geriye sahip olduklarımız değil,
içimizde bıraktıklarının izi kalıyor.

Ve insan...
Bir ağaç gibi kök saldığını sanırken,
aslında bir nehir gibi akıyormuş.
Bütün yolculuğumuz bir denize varmak değil belki;
aktığımızı, değiştiğimizi ve akışın kendisi olduğumuzu hatırlamakmış.
S. GÖL