Susmanın Ömrü Şiiri - Yücel Özkü

SUSMANIN ÖMRÜ
Seni,
Adını anmadığım zamanlarda sevdim.
Kalbim, sessiz bir kıyı gibi
Hep sana vurdu.

Bir kez baksaydın,
Mevsimler yön değiştirirdi.
Aramızda yollar değil,
Yenilmeyen bir gurur dururdu.

Ben sustum.
Rüzgâr, adını benden önce öğrendi.
Gece, yüzünü yıldızlara işledi;
Ben, karanlığı gözlerime giydim.

Ne seni çağırıyorum,
Ne kendimi senden alıyorum.
Bazı aşklar,
Söylenince eksilir, susulunca ömür olur.

YÜCEL ÖZKÜ
14 Temmuz 2026/00:54