Sürgün Heceler Şiiri - Ebru Yıldız

Sessiz bir fırtına kopar derinden
Bir halkın zinciri vurulsa taşa
Sökülür kelimeler kendi yerinden
Gölge düşer o an ekmeğe aşa

Bir halkın zinciri önce diline vurulur
Kilitlenir kapı pınarlar kurur
Kelimeler sığınak cümleler umut
O sustu mu koca bir tarih uyur

Annemin köklerinden gelen o ses
Şimdi boğazımda bir düğüm gibi
Alınsa elimden kesilir nefes
Kendi öz yurdumda bir ölüm gibi

Bir insanın ana dili onun evidir
Yıkılırsa o ev gurbet yeridir
Ne tavanı kalır ne sıcak ocağı
Darmadağın olur koca bir ömür

Kuşlar kendi sesiyle öter
Ağaçlar fısıldar kendi dalında
Benimse içimde bir duman tüter
Yetim bir çocuk gibi elin koynunda

Sessizce taşır içine kırılmış yılları
Aynalarda bile kendine uzak görünür
Yabancı bir rüzgar sarar kucağı
Kendi toprağında sürgün görünür