Gözyaşımda Yüzer Heceler

Gecenin karanlık kuytularına sığındım, sensiz günlerde;
Gözyaşlarımla izledim doğan güneşi, hep isyankâr gözlerle...
Yastığımla bastırdım yorgun feryatlarımı, uykusuz gecelerde;
Sağır duvarlarla paylaştım yalnızlığımı, seslendiğim şiirlerle.

Hasretinin yüreğime dokunduğu en duygu yüklü zamanlarda,
Kalemimden dökülen dizelerde, gözyaşımda yüzer heceler.
Bir hüzün çökeltisinin gelip de boğazıma tıkandığı o anlarda;
Gözyaşlarımın, içimdeki duygu seline karıştığı demdir geceler...

Neydi eksik olan çekip gittin kurduğumuz hayallerde?
Neydi tamiri mümkün olmayan şey hayatımızda?
Hani aşkımız hiç solmayacaktı tüm mevsimlerde?
Neden savrulduk, hangi hazan rüzgârları esti bahtımızda?

Unutturamadı geçen zaman, gözlerinin rengini benliğime;
Şimdi senin için boşa tükettiğim bir ömür utansın!
Yıllar geçse de söz geçmiyor şu yetim yüreğime,
Ardından, bu aşk için harcadığım onlarca yıl ağlasın...

Bir dokunabilsem takvim yapraklarında solan gençliğime;
Kaybolan hayallerime, umutlarıma tekrar sarılabilsem...
Dönebilsem yeniden, hoyratça tükettiğim geçmişime;
Solup giden hayallerimi bir daha gönül bağına ekebilsem!

Çaresizce bir bir kapandı yüzüme o eski defterler,
Hasretinle tükendi benliğim, bitti son ümitler de...
Sustu artık sana feryat eden bu yorgun kelimeler;
Ruhum hiç ermeyecek huzura, sensiz gecelerde!

30.08.2026
10:51