Sözüm Var Şiiri - Fatma Soylu

‎Geceler uykumu, böler de gider,
‎Şu yorgun canımı, deler de gider.
‎Hasretin bağrımı, eler de gider,
‎Bitmiyor içimde, sızım var benim.
‎
‎Yollar pusu kurmuş, geçit vermiyor,
‎Yar dediğim bana halim sormuyor.
‎Gözümdeki yaşlar, bir gün durmuyor,
‎Kirpiğim ucunda, buzum var benim.
‎
‎Bağrıma bastığım, taşlar uyandı,
‎Gözümün ferinden, yaşlar uyandı.
‎Gökkubbe sarsıldı, kuşlar uyandı,
‎Semaya yükselen, nazım var benim.
‎
‎Gözyaşım abdesttir, hicran namazı,
‎Kaderde varmış bak, bu kara yazı.
‎Senden gelse bile, binlerce sızı,
‎Hakka şükredecek, özüm var benim.
‎
‎Kendi kusurumu, sana paylamam,
‎Kırılsam da bir kez, sitem eylemem,
‎Dilim lal olur da, kötü söylemem.
‎Sessizce yutulan, sözüm var benim.
‎
‎Beni sana veren, elbet alacak
‎Bu fani bedenim, toprak olacak
‎Geriye sadece, sevdam kalacak.
‎Rabbime varacak, yüzüm var benim.
‎
‎Hasretin mührünü, felek bozmazsa
‎Toprağa, kalkan kokusu sızmazsa.
‎Mezar taşımda soyadın yazmazsa
‎Toprakta isimsiz gizim var benim
‎