Son Akşam Yemeği Şiiri - Fatma Soylu

Buyur otur, bu sofra senin eserin..
‎Başköşeye kurul, kalmasın kederin.
‎Yalanlarla mayaladım ekmeğini,
‎Kendi ellerinle düğümledin kaderini.
‎Sana özel hazırladım, ihanet sarmasını,
‎İçine gizledim en derin yarasını.
‎Pişmanlık sosuyla ağır ağır kavurdum
‎Gözyaşından bir çorba yaptım, buz gibi
‎İçtikçe hatırlarsın o karanlık dibi.
‎Dost bildiklerini doğradım içine ince ince,
‎Bakalım tadı nasılmış, gerçekler bilinince
‎Zamanın tenceresinde dertleri kaynattım,
‎Sen beni unuttun, ben seni taşa bile anlattım..
‎Tabak tabak ye o verdiğin sözleri
‎Hala üzerimde o sahte bakışın izleri.
‎Garnitür niyetine koydum yalancı baharı,
‎Yutkunamazsın artık, boğazında kalır kahrı.
‎Bir kadeh sundum ki rengi kandır, şerbettir..
‎Lakin her yudumu, sonsuz bir gurbettir.
‎İçtikçe susarsın, susadıkça yanarsın,
‎Eski bir rüyada, beni ancak anarsın.
‎Tatlıyı en sona sakladım, simsiyah bir veda..
‎İçinde ne neşe kaldı, ne de hoş bir seda.
‎Şerbeti hüsrandır, kıvamı ise nefret
‎Senin bu dünyadaki payın, sonsuz bir hasret.
‎Afiyet olmasın, sızlasın için..
‎Ağlayasın hep inşallah için için...
‎Kendine sor şimdi "Neydi bu,neden yaptım bunu bu kadına niçin?"
‎Canımla ödettin bu sofranın hesabını bana,beş para etmez zevkin için..
‎