Sözcüklerin Ahengi Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıldızlar savrulur, sözcüklerin ahenginde,
Işıltıya yenik düştü gölgeler.
Enkaza çevrildi Babil'in çöktüğü diyarlar.
Hecelerden kopyaladılar renklerini kızıl güller.
Sükut eyleyip dakikalarca bekledik omuz omuza,
Koca dünyayı yansıttı bakışların ruhuma.
Parçaladık prangaları, aştık kalıpları,
Kavuşmuştu nihayetinde sevdamız hürriyete.
İmrenmesinler, dokundum diye kalemleri kavrayan parmaklarına,
Kışın ortasında ayrıldın lakin, üşüdü umutlarım,
Avdetini dahi işitmedim vedan kadar sevgilim.
*
Mısralarla raks ediyordu sokaklarımda rüzgar,
Kurnazca tebessüm yolluyordu zaman zaman şahsıma.
Kafiyelerin büyülü ahengi zihnimi mest ediyordu.
Ufak bir beyaz güvercin kondu pencereme,
Taze fidanlar şakır şakır ıslanıyordu,
Ilıman lodos fırtınasında,
Nefesin eklendi nemlenen asfaltın buğusuna.
*
Bir anıt dikilmişti avlumda sislerin bağrında yiten,
Dudaklarına uzanıyordu kirpikleri,
Gölgesinde karanlığın hüznünü saklıyordu.
Bedenine sarılmıştı yakası yırtılmış gömleği.
Avlumda arınıyordu kainatın silueti,
Resmedilmişti çiğle bezenmiş Hera portresi.
Bilememiştim firarını,
Harikulade yaşandı yarim teşrifin,
Evrildi mekanım şiir vadilerine,
Hülyalarım mistik...
*
Mevsimler tükenir bentlerin ardında,
Teslimiyet gösterirler hecelerin suskunluğuna.
Küle bürünür Pompei'nin yandığı sokaklar.
Kıtalarından kopardılar beyaz zambakların neşesini.
Günlerce kelam etmeyip verdik sırt sırta,
Sonsuz alemi gösterdi siluetin kalbime.
Düğümleri çözüp, geçtik sınırları,
Ulaşmıştı aniden tutkumuz zirveye.
Özenmesinler sarıldım diye kağıtları okşayan avuçlarına,
Yarınlarım titredi fırtınanın kalbinde, uzaklaştın diye,
Vuslatını katiyen bilmedim hayatım kaçışın misali.
*
Uyaklarla şarkı söylüyordu hanemde meltem,
Ara sıra şefkat sunuyordu ruhuma sinsice.
Bentlerin gizemli melodisi esir alıyordu fikrimi.
Minik bir sarı saka konmuştu balkonuma,
Pır pır çırpındı ıslak kanatlar,
Serin baranın dalgasında,
Nidan sokuldu kavrulmuş kumun sıcağına.
*
Bir büst belirmişti terasımda bulutların arkasına saklanan,
Süzülüyordu telleri boynuna,
Gizeminde örtüyordu dertlerini gece.
Vücuduna dolanmıştı fermuarı kopuk hırkası.
Evrenin büstü temizleniyordu terasımda,
Canlanmıştı kırağıyla süslenmiş bir Venüs freski.
Anlamamıştım kaçtığını,
Bitti cananım kusursuz ziyaretin,
Evrildi yuvam masal diyarlarına,
Rüyalarım destansı...
*
Şafaklar sökerken cümlelerin ardında,
Boyun eğdi harfler manaya.
Toza karıştı Efesin çökmüş mabetleri.
Seslenişlerinden kopardılar mavi lalelerin canlılığını.
Nida etmeden aylarca geldik yüz yüze,
Ulu gerçeği fısıldadı nefesin zihnime.
Kilitleri açıp, çiğnedik yasakları,
Arşa yükselmişti sevincimiz derhal.
Dertlenmesinler diye defterleri tutkallayan bileklerine kapandım,
Ürperdi umutlarım boranın merkezinde, kayboldun diye,
Vedalaşman misali vuslatını da asla fark etmedim meleğim.
*
Beyitlerle cenk ediyordu odamda şimşekler,
Neşe katıyordu gönlüme vakit vakit sinsice.
Destanların sihirli ritmi yok ediyordu algımı.
Ufak bir gri serçe süzüldü çatıma,
Berrak nehirler aktı şırıl şırıl,
Savruluyordu soğuk kar,
Soluğun eklendi donan taşın pusuna.
*
Bir abide duruyordu salonumda karanlığın ortasında belirip,
Zülüfleri dökülüyordu gerdanına,
Örtüsüyle maskeliyordu zulmet kederini.
Bedenine kenetlenmişti ipleri kopuk kazağı.
Paklanıyordu dünyanın abidesi salonumda,
Şekillendirmişti silueti karla boyanmış Artemis'i.
Görememiştim uzaklaşmanı,
Şahane yaşandı avdetin canım ruhum,
Hanem büründü mana tepelerine,
Hayallerim sıra dışı...
*
Galaksiler sarsılıyor kafiyelerin rüzgarında,
Esir düşüp isimlerin eylemlerine.
İsyan ediyor Truva'nın yıkık surları.
Satırlardan kopyaladılar mor sümbüllerin neşesini.
Fısıldaşmadan senelerce bekledik baş başa.
Yüce sırları aşıladı suretin benliğime.
Aştık bentleri, yırtıp hudutları,
Uzanmıştı oysa neşemiz sonsuzluğa.
İmrenmesinler dokundum diye mürekkebi damlatan avuçlarına,
Sevinçlerim üşüdü fırtınanın merkezinde, kopup gittin diye,
Katiyen sevmedim sevdiceğim firarın misali avdetini.