Soru Sormadan Şiiri - Kasım Kobakçı

Meyhanede, küpler taşıp çağlasın,
Taslarda, üzümler coşup ağlasın,
Kızıl damlalar, geceye akarken,
İçenler, neşeyle coşku sağlasın.
*
Günler geçiyorken, durmaz kaçarlar,
Biten saniyeler, dertler açarlar,
Ölümlü dünyada, biter duraklar,
Mutluluk kuşları, göğe uçarlar.
*
Bilginler yurdundan, duyulan tını,
Çözer, yaşamanın zorlu kısmını,
Gençlik elden kayar, adımlar yavaş,
İnsan çözemez ki, zaman hırsını,
Toprak kucaklar, tüm güzellikleri.
*
Meyve bağlarından, kopan salkımlar,
Ezilir, sularla coşan akımlar,
Boşalan testiler, yayar neşeler,
Sarhoş yığınlara, şifa bakımlar.
*
Yıldızlar altında, dertleşen başlar,
Sabaha varmadan, süzülür yaşlar,
Uyanır sabahın, ilk ışıkları,
Sofrada toplanır, yeni yoldaşlar.
*
Mezarlık taşları, isimler yazar,
Fırtına estikçe, kumları kazar,
Gökyüzü ağlayıp, sabahlar iken,
Söylenen ninniler, büyüyü bozar.
*
Meyhaneci, doldur tasları baştan,
Kaçınmak imkansız, topraktan taştan,
Geceler bitmeden, çalsın davullar,
Sakınma yüzünü, dökülen yaştan.
*
Akşamın alacası, iner dağdan,
Tatlı üzümler, toplanır saf bağdan,
Eğlence başlasın, telli sazlarda,
Kurtulur zihinler, eriyen yağdan.
*
Giden gelmiyor, kararmış zindandan,
Duranlar, fayda bulmuyor isyandan,
Geçmiş siliniyor hatıralardan,
Varlığımız, kopup taşıyor handan.
*
Şişeyi tutan parmaklar donacak,
Üstümüze, kışlardan kar yağacak,
Bahar aylarının, ılık çağında.
*
Turnalar, uçarak geçer tepeden,
Yılanlar süzülür, ince dereden,
Kara bulutlar sarar, gökyüzünü,
Yağmurlar boşalır, kara perdeden.
*
Şairler dizeler, yazar durmadan,
İnsanlar yorulur, hayal kurmadan,
Hayatını noktalarken yiğitler,
Göçerler, geriye soru sormadan.