Soya Fasulyesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gönlümüze düştü bir derin keder,
Unuttuk rüzgarın o şen sesini,
Bizi bir meçhule sürükler kader,
Gözyaşıyla yedik soya fasulyesini.
*
Baharımız geçti, yürekler yandı,
El âlem bizleri bahtiyar sandı,
Toplanan o tuzlar kana boyandı,
Gördük bu hayatın zalim hilesini.
*
O sahte sözlere herkes inandı,
Çileli köylümüz candan usandı,
Eşek dikenine eller dolandı,
Çektik bu ocağın bitmez çilesini.
*
Sabah rüzgârıyla dertler uyandı,
Hasretin bıçağı cana dayandı,
Tarlada yenen aş derde dadandı,
Yıktın içimizde sabır kalesini.
*
Kazılan köklerde emek harcandı,
Solan çiğdemlerle devir kapandı,
Nehirler kurudu, sular bulandı,
Bekledik kaderin o son hamlesini.
*
Ovaya yayılan atlar uslandı,
Dönüş yollarında neşe paslandı,
Bizi yoran eski paslı sabandı,
Sildik o defterden sitem cümlesini.
*
Yaralı ruhumuz dertle sınandı,
Çalılık ardında umut saklandı,
Nasır tutan eller boşa katlandı,
Yapayalnız yedik soya fasulyesini.