Sorma İşte ????????

꧁𓆩🥀𓆪꧂ Sorma İşte – Hikâye ꧁𓆩🥀𓆪꧂ O şehirde geceler hep aynı başlıyordu: ağır, sessiz ve biraz eksik. Kadın, her sabah olduğu gibi yine kalabalığın içine karışıyordu. Kimse onun yüzündeki yorgunluğu görmüyordu; çünkü o yorgunluk artık yüzünde değil, içindeydi. İnsanların “nasılsın” sorusu, onun içinde açılan eski bir yaraya dokunuyordu. Bu yüzden çoğu zaman kimseye cevap vermiyor, sadece gülümser gibi yapıyordu. Ama geceler… Geceler onu saklayamıyordu. Eve döndüğünde şehir susuyor, o ise kendi içine düşüyordu. Bir zamanlar çok sevdiği bir adamın sesi, artık sadece hatıralarda yankılanıyordu. O sesin bıraktığı boşluk, yıllar geçse de dolmuyordu. Her gece aynı şey oluyordu. Kendi yarasının kenarına oturuyor, içindeki acıyı yoklamaya başlıyordu. Bazen bir düşünceyle, bazen bir hatırayla… Ve her seferinde o yara biraz daha açılıyordu. “Niye hâlâ bırakmıyorsun?” diye sorsalar cevap veremezdi. Çünkü bazı acılar insanın içinde kalmak için değil, insanın kendisi olmak için vardır. Bir gece, aynaya baktığında kendini tanıyamadı. Yüzü aynıydı ama içindeki kadın çoktan parçalanmıştı. Ve o an anladı: Bazı sorular vardır, cevaplandığında insanı iyileştirmez. Daha çok parçalar. Telefon çaldı o sırada. Ekranda sadece bir isim vardı. Uzun süre bakmadı. Sonra telefonu kapattı. Ve ilk defa kendi kendine fısıldadı: “İşte bu yüzden… sorma bana.” O gece kimseye cevap vermedi. Ama ilk defa kendini susturmadı. ꧁𓆩🥀𓆪꧂ Gülhatun Ruhumdan şiirler 🥀