Sonsuz Sühan ve Berceste

bin beş yüz doksan sekiz,
ben beş yüz doksan dokuz,
yüz... Pardon!
bin altı yüz! Bin altı yüz Sühan...

bilmiyorlar... En büyük aşığıyım evrenin
bu sıfatı kendimle özdeşleştirdim.
seninle böyleyim... Ve artık böyle
başlangıçtan, sonsuzluktan, senden ibaret.

dört sayıdan ileri giderek sonsuzluğa
bin altı yüz! ve son... Şimdi sonsuz Sühan
ve mutlu sonlu Berceste!

senin uzayında var olduğum bir hayal kurdum.
avuçlarının içinde sana minik minik bakıyorum.

ben, şimdi Sühan, yani; artık sonsuz Sühan.
ve sen Berceste! İkimiz birbirimiz olurken.
ve senin evreninin imgelerinde bir Sühan'ım
benim Sühan dolu sözüm,
sen ise her şiirin Berceste' si...
Karıştık birbirimize burada... Bir masal ülkesinde.

burası senin yeryüzün... Sana serilmiş taşlı, topraklı
sen geçerken çiçek açan, polenler saçan
serildim sana bir Berceste, bir Sühan...
var oldum gezinirken dizelerinde
Bercesten; gökyüzünün renkleri
ben de öyle olmak, öyle yaşamak!

evrenin bir yerinde Berceste
Sühan'lı şiirlerinde ise yeni bir mutluluk
kendimce, ölçümü bilinmeyen sevgimin,
ve senin ihtişamınla kıyaslanınca ise;
minicik bir toprak parçasının bir metrekaresiyim

sonsuz bildiğim karmaşamı sen göklere çıkarırken
benliğimi seni izlemeli, senin avuçlarına

ben; sonsuz Sühan! Sen; Berceste
dönüşelim birbirimize, her sonsuz seferde
sayılarda değil ve hep sonsuzlukta
ben de öyle olmak isterim.
sana ait yeni bir kara parçasında
yeni bir dünyada...

Mısra-ı Berceste'den, Sühan-ı Berceste' ye