Son nota Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Şimdi suskunluğun yankılanır boş sokaklarda.
Bir gölge gibi çekilirken adımların,
Geceye doluyor yokluğunun soğuk ayazı.

Bir zamanlar hayat kokan şu şehir,
Bir fotoğrafta donup kalan hatıra artık.

Unutmak, teslim olmaktır zamana;
Bense her mısrada seni baştan yazıyorum.

Gitmekle bitmiyormuş meğer hikaye,
Kalanın içinde koca bir dünya devriliyormuş.
Yarım kalan o bestenin son notasında,
Bir çocuk usulca kendi adını unutup ağlıyormuş.

Ve ağladıkça büyüyormuş içindeki o sessiz deniz,
Kıyısına vuruyormuş teker teker söylenmemiş sözler.
Zaman dediğin, yarayı kapatan bir merhem değil,
Üstünü örten incecik bir toz bulutundan ibaretmiş meğer.

Ne söylesem eksik, ne yazsam tamamlanmıyor bu sızı,
Hangi sokağa dönsem senin yokluğun çıkıyor karşıma.
Rüzgar bile unutturmaya gücü yetmeyen bir türkü gibi,
Fısıldıyor adını, gecenin en zifiri karanlığında.

Şimdi durup baksam arkama, geride kırık dökük düşler,
Önümde ise sonu görünmeyen upuzun bir yol var.
Sen gittiğin yerde belki yeni bir sabah uyanırsın,
Bense bıraktığın o son notada, bir ömür susarım...