Silinmeyen yokluk Şiiri - Ümit Sami Yaşar

Ne kadar yıkasam da ellerimi,
Parmak uçlarımdan silinmedi yokluğun.
Su aktı,
Zaman geçti.

Aynalara her baktığımda
Yüzümden önce seni gördü gözlerim.
Sessizlik, adını fısıldadı usulca;
Rüzgâr, hatıranı taşıdı.

Sana uzanmayan her yol,
Biraz daha uzak etti beni kendimden.
Günler,
Takvimden eksildi sadece.

Şimdi avuçlarımı kapatıyorum.
Kırılan düşlerim dağılmasın diye.

Ve anladım...
Ne kadar yıkasam da ellerimi,
Parmak uçlarımdan silinmedi yokluğun.