Sömürülen Koca Devran Şiiri - Kasım Kobakçı

Masum olanı yorarlar,
Derin kuyuya salarlar,
Karanlık gölge düşende,
Temiz yolları kırarlar.
*
Ezilip bükülen bitmiş,
Umutları çekip gitmiş,
Enkazların kuytusunda,
Zavallı, tüm gücü yitmiş.
*
Bütün o kayıp kimlikler,
Sessiz ağlayan nesiller,
Çöle dönmüş, o kuraklık,
Hakkı arayan resimler.
*
Toprak kucaklar düşeni,
Yarı yolda terk edeni,
Esip geçer soğuk rüzgar,
Zalime boyun eğeni.
*
Tükendi bitti mecali,
Soldu garibin cemali,
Ağır acımdır yoksulluk,
Çöktü üstüne vebali.
*
Tükendi bütün neşemiz,
Kurudu alın terimiz,
Beden de acıya tutsak,
Çöl oldu, bizim yerimiz.
*
Rüzgarda savrulan küller,
Dalında solan sümbüller,
Derin yokuşa varınca,
Sessizce öten bülbüller.
*
Kararır masum hayaller,
Çöker üstüne engeller,
Zorba düzen kurduğunda,
Susar fırtınalı seller.
*
Çöker üstüne karanlık,
Biter içimde aydınlık,
Her yanımı sardığında,
Çoğalır büyük ıssızlık.
*
Boyunduruk kemiriyor,
Umutları bitiriyor,
Çaresizlik denizinde,
Hep kederi getiriyor.
*
Taş duvarlara çarparak,
Söner umut ağlayarak,
Bağrına, taş basan anam,
Sürünür dibe batarak.
*
Bozuk terazi tartmıyor,
Zalimin gücü düşmüyor,
İyice körelmiş vicdan,
Mazlumu kimse sormuyor.
*
Haksızlık ezer bitirir,
Güçlü olan hep sindirir,
Zayıfın feryadı uçsuz,
Kötülük, umut devirir.
*
Prangalar sıkar anı,
Sızlar bedenin sol yanı,
Adaletin terazisi,
Unutur mazlum olanı.
*
Tepeden bakan kibirliler,
Suskun kalır şehirliler,
Acılar sarmış her yanı,
Çözülmez ağır zehirler.
*
Ağlar gökyüzü sessizce,
Dertler büyür gizlice,
Çıkmaz yolların boyunca,
Keder vurur hep zalimce.

Göğüse batan dikenler,
Gerçeği görüp bilenler,
Susmayı kalkan eyleyip,
Umudu hepten ezenler.
*
Zincire vurulmuş kollar,
Kapalı, yürünmez yollar,
Acılarla sulanırken,
Sararır yeşil fidanlar.
*
Ağır bir dert var sırtta,
Kapanmaz yara hayatta,
Her şey yitip gittiğinde,
Acı büyür bu tokatla.

Sömürülen koca devran,
Sus pus olup, biten kervan,
Yenilir hep gölgelere.