Solmuş Gül Şiiri - Yücel Özkü

SOLMUŞ GÜL
Anılar sandığım bir eski bahçede,
Sessizce döküldü ömrümün renkleri,
Bir solmuş gül gibi kaldım köşelerde,
Rüzgâra savruldu en güzel düşleri.

Yüreğime ördüm hasretin ağını,
Çıkamadım yıllar boyu o dardan,
Geceye anlattım kırık masalımı,
Ses gelmedi ne yıldızdan ne yardan.

Takvimler eskitti bekleyen gözümü,
Bir mektup misali sarardı günlerim,
Kendime sakladım bütün hüznümü,
Küllere karıştı yarım sevinçlerim.

Şimdi tenha yollar bilir adımı,
Ay ışığı vurur suskun yüzüme,
Kaybettim zamana bıraktığım yarımı,
Bir gölge gibi düştüm kendi izime.

YÜCEL ÖZKÜ
10 Haziran 2026/11:38