Solgun Ayaz Şiiri - Kasım Kobakçı

Solgun ayaz, çöktü tepelere,
Kimdir bu, keskin buyrukta?
Beş cellat mı, tek mi, bin mi?
Senin yaran hayal de, benimki gerçek mi?
*
Sıradan bir can gibi, tükenelim Ezel,
Ne geçmişin, paslı bıçağıyla bilenelim,
Ne vakitsiz esen, rüzgarlarla silinelim.
Taşa sessizce, kazınalım Ezel.
*
Ürperir olduk sevmeye, bu da his mi şimdi?
Parça parça ediyoruz, sevda mı bu, öfke mi?
Taşa sessizce, kazınalım Ezel,
Ne filiz olup, meyve dökelim,
Ne savrulup, toz olalım.
*
Parça parça ediyoruz, sevda mı bu şimdi?
Gerek var mı, asırlarca sabretmeye?
Ne ufalanıp, nehire karışmaya,
Ne baş eğip, feda olmaya.
*
Gel sadece kalıp, sadece bitelim Ezel,
Taşa sessizce, kazınalım Ezel.
İnce ince dökülelim, zerre zerre,
Her bir kıymık, batsın derine.
*
Kimse bilmesin, nasıl eksildiğimizi,
Dilim dilim, doğranan hevesimizi.
Sadece susup, öylece yitelim Ezel.
*
Bırak dağılsın, zerrelerimiz boşluğa,
Kıyık kıyık kıyılalım ama,
Yine de, bir bütün gibi görünelim Ezel.