Ah bi bilsen seni ne çok özledim
En çok da o deniz gözlerini
Sen benim sevdiğim
Mutluyum çünkü birazdan göreceğim seni
Kalbim güp güp atıyor şimdi
Gözlerimi kapadığımda ayrılmış olsam dünyadan
acaba neyin pişmanlığı olurdu yaralı ruhumda
bir şarkı geliyor kulaklarıma
diyor benim umudum var hâla
Neden küstürdünüz beni
Benlikten bizliğe geçiştir insan olmak.
Empati yapıp kendini başkasının yerine koymak.
En güzelide bir iyiliğin içinde yer almak,
Korkmadan gerçekleri haykırmak!
Gerçekten bir misafiriz şu dünyada,
Açıldı önündeki yosun kokan yol
Esintisini getirdi ta eskilerden hiç ummadığı
Ki o karanlığa alışıktı
Ve onu ellerinden yakalayıvermişti ışık, bırakmadı
Önündeki yol uzadıkça uzadı
Bir mum yaktı adam, kendi kendine konuştu.
Gölgeler karanlık duvarlarda yalazlanıp duruyordu.
Büyüyordu elleri odayı kaplıyordu,
Açlık hissediyordu yaralı ruhu.
Çisil çisil Yağmur başladı, sonra koktu toprak.
Dinecek acılar,
Bitecek sancılar,
Sabret! sen kazanacaksın sonunda,
İyilikse mayan.
Ne demek iyilik bitti demek?
Ne hoş şey sevmek
Sevdiğine inanabilmek
Ve her sevgi ister elbette emek
İhtiyacımız olan hisli bir yürek
Ver şimdi ellerini bana
Unutmak istesen de unutamazsın bazı şeyleri
Korkularının hiç yaşanmamış olmasını dilersin
Ve bazen tek kalemde silip atmak istersin her şeyi
Ama orada durur, zihninde, değiştiremezsin
Nereye kaçarsan kaç seninle birliktedir sorunlar
Koca yaşlı bir çınar neredeyse çürümek üzere
Son birkaç sağlam dalı kalmış bir kaç yaprağı ile
Delicesine arıyor, kökleriyle tutunduğu topraktan suyu
Ah' diyor, biraz su olsa ne güzel olurdu!
Ama kasıp kavuruyor güneş zaten çatlamış olan toprağı
Bir öğle vakti uğradım Kocatepe camisine
Avlusunda güvercinler darı peşinde
Sanki zamandan ve mekandan azade
Güneş süzülüyordu yüksek minarelerinde
Abdestimi alıp girdim içeri
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!