Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gaybı bilenin yanında, yapılacaklar yazılı,
Kader diye tanımlanmış, alın üstüne kazılı,
Müdrik olanlar mutidir, yaşarlar Haktan razılı,
İdrakten yoksun olanlar,olur isyanda azılı.

Fukaralık kader diyor zenginler
Bilmez mi fukara, derdinden inler,
Paylaşımdan geçtik, gasp etmesinler
Fakirde oluşur nefret ve kinler.

Kaderime kaderime
İsyanım yok kaderime
Çözüm arayıp dururum
Başımdaki kederime.

Bizi biz eden ne etiket ne de adımız,
Bizi biz eden sahip çıktığımız vadimiz,
Bizi biz eden mazide kalmış yadımız,
Bizi biz eden sevenlerimize nazımız,
Şahsım adına diyorum ki ey güzel dostlar,
Bilerek yaptığımız hatalardan nadimiz.

Yıl İki bin on altı yirmi sekiz Aralık,
Güneşi bekliyorum, bitmek bilmez karanlık,
Mana prangalarda, maddeyse baş köşede,
Ben insanlık diyorum,diyorlar kaç paralık.

O muhteşem sona doğru, adım adım varacağım
Canı çıkmış bir bedenle toprakları saracağım
Yüce divana çıkınca, hazırolda duracağım

Bu dünyayı düşünecek, ne halim ne takatim var
Bilmiyorum o menzile, kaç günüm kaç saatim var

Zaman gece yarısını aştı,
Geceden sabaha doğru taştı,
Sanırım uyku vakti geldi,
Tutmamız gereken uyku kaçtı.

Kaç Cumartesi geçti ömrümüzden kaç,
Gözümüzün önünde sallanır sarkaç,
Ecel takibe almış kaçmak faydasız,
Mağlup bir şekilde bitecek gibi maç.

Tevazu herkes gibi insan olduğunu ve insan üstü olamayacağını kabullenmektir,

Tevazu aciz günahkar bir kul olduğunu kabullenmek ve gereğini yapmaktır

Tevazu Allah'ın yalnız benim değil alemlerin Rabbi olduğunu kabullenmektir,

Kabullenmek çok zor evet çok zor,
İçimiz yanıyor hem de,Volkanlar gibi kor,
İnanmak istemiyorum fakat
Aradığım zaman gerçekler bir tokat gibi suratıma çarpıyor.
Dua etmenin ötesinde yapılacak bir şey yok,
Yok ama yürek yanmasını sürdürüyor.