Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Malum olan meçhuller, ruhumuzun aynası,
Potansiyel meşguller, istikbalin rüyası,
Yok gibi görünse de, var herkesin dünyası,
Her karanlık bilin ki, karanlığın ziyası.

Karanlık ağırlaştı
Dağlar taşlar ağlaştı
İnsanlık düşmanları
Çoktan haddini aştı

Karanlık aydınlıktan korkar
Aydınlığa karşı direnir
Aydınlık karanlığı yakar
Bunun için bedel ödenir

Karadan daha kara,
Öncellenmişse para,
İnsanlık iflas eder,
Olur kanayan yara.

Senden koptum kopalı feleğim şaştı benim
Vuslat bekleyen sabrım kalmadı taştı benim,
İşlenen günahlarım boyumu aştı benim

Kara kara düşünen bende ki bendir bugün
Aftan umut kesmedim, yaşamak zordur sürgün.

Kara kaş altında, karadır gözler,
Kovandan mı aktı, bal gibi sözler,
Sevdiğini yalnız, sevenler özler,

Ey benim sevdiğim nerelerdesin,
Beni benden alıp, götürmektesin,

Adım Sinan soyadım Karakaş diye geçer
Nefsim önerir ama, aklım uygunu seçer
Düşüncem devrededir, algılarım pür dikkat
Fıtratı sunan Rabbim en uygun rolü biçer

Özenme sen gençlere artık yaşlısın
Saçların ak oldu karakaşlısın
Çocuk gibi değil ağırbaşlısın
Hesap verilecek her şey senindir

Yokuşu çıkarken nefeslenmezdin

Karakoç üstadım, göçtü dünyadan,
Ok menzile gitti, fırladı yaydan,
O Haya yol aldı, gelmişti Haydan,
Helal olsun sana, Karakoç Usta.

Ben beni anlasaydım, yanlışlara sapmazdım,
Allahı Hak bilirdim, günalara dalmazdım,
Beni bana kazandıran, kainatı yaradan,
Aklımı kullansaydım, şeytandan rol kapmazdım