Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Dost dosta ihanet etmez,
Dost sanılan düşmanlar var,
Dost dostuna lanet etmez,
Münafıklık yapanlar var.

Kainat'ın kıvamı, buluta benziyordu,
Rabbimin ona emri, sadece bir tek kün'dü,
Kainat mihverinde, dönmeye devam etti,
İnsan geldi yaşadı, geldiği yere döndü.

İnsan diye gezmekte,aramızda hayvanlar

Sureti insan amma ruhları canavarlar

Bataklıklar var ettik,çoğalttık mikropları

Elleri kolları ve dilleri, bağlı olanlara sor bak, ne anlama gelmektedir diye, özgür,
Gerçekten ne anlama geldiğini görmek mi istiyorsun, bağlı insanların bağlarını çöz gör,
Hele bir de gecenin karanlıklarında, ne kadar yanan lamba varsa bütün lambaları söndür,
Ellerinle yokla bakayım, nesnenin neye benzediğini anlamak için elleyerek döndür.
Anlayabilmen için illa ellerine kelepçe, gözlerine de mil çekilmesi mi gerekir,
Dönüp de bana deme dün dündür bu gün bugündür, kendi nefsindeki bencilliğini önce öldür.

Adın belleğimde, hayalimdesin,
Gözüm yollarında, can evimdesin,
Ateşin içimde, yüreğimdesin,

Ne mutlu bana ki, seni sevmişim,
Seni yüreğime, yar eylemişim,

Lice mice bahane,
Parazitlik şahane,
Malum çevre diyor ki,
Yas'sız kalmasın hane.

Hastayım yataktayım, doktorlar üzerimde,
Doktorlar konuşuyor, ümit yok sözlerinde,
Siren sesleri sanki, ölüm geldi demekte,
Anlatmadığım bir kaç, sır kaldı özelimde,

Vay, vay, vay, vay, vay ki vay, sıra bendeymiş meğer,

Yukarıya çıkabilmek, aşağıyı unutmamaktır,
Aşağıya inerken de, zorlanmadan inebilmektir.
Aşağıdan kopanların, halleri vahimden de öte,
Çünkü onların düşüşü, tepetaklak yuvarlanmaktır.

Ağıtlar acının tezahürüdür yüreğin ta içinden,
Ne cevap aranır durumlara ne de sorular sorulur,
Kimse boşuna cevap beklemesin mahkum ise niçinler,
Coşkunluk ilanihaye devam etmez dur denince durulur.

Acılar tüneline girdik çıkamıyoruz
Şoklanmış gibi her şey donduk akamıyoruz
Huzura susamışız, her yer sis her yer bulut
Ne yakın ne uzağa, artık bakamıyoruz